METODNIK

 Proponujemy Państwu użyteczne narzędzia nauczania zebrane w publikacji „Metodnik”.  Są to sposoby używane w ocenianiu kształtującym, stosowane w szkołach angielskich i warte propagowania.

Wprowadzenie nowych narzędzi powinno się wiązać z rozmową wychowawczą z uczniami. Warto od niej rozpocząć zmiany w warsztacie pracy, aby uczniowie zdawali sobie sprawę z przydatności nowych technik. Jedynie w tym przypadku będą one właściwie przez nich wykorzystywane – nie jako dodatkowy gadżet, zabawka lekcyjna, ale jako pomoc, która pozwala sprawnie nawiązać kontakt z nauczycielem, dać mu konkretne informacje różnego rodzaju: dotyczące stopnia przyswojenia materiału, zaangażowania w lekcję, trudności, które podczas każdych zajęć mogą się pojawić.

Zanim uczniowie zaczną stosować technikę, która jest dla nich nowa, muszą poznać cel jej wprowadzenia. Najlepiej zachęcić ich do samodzielnej refleksji – dlaczego nauczyciel proponuje taką formę działania, co dzięki temu zyskuje klasa i każdy z nich. Może się zdarzyć, że uczniowie wskażą nam inne możliwe zastosowania świateł czy patyczków. Dzięki rozmowie, w której mogą przedstawić swoje zdanie, czują się współodpowiedzialni za zmiany i chętniej w nich uczestniczą. Zastosowanie technik nie jest nowością proponowaną przez nauczyciela, ale wspólnie zaplanowanym celowym działaniem, które służy i nauczycielowi, i klasie.

1.       Światła – trzy kartki w kolorach: zielonym, żółtym i czerwonym

Uczniowie wystawiają odpowiedni kolor w celu poinformowania:

·         zielony – daję sobie świetnie radę, wszystko rozumiem

·         żółty – mam pewne wątpliwości

·         czerwony – nic nie rozumiem, proszę o pomoc

Po zastosowaniu tej techniki nauczyciel może poprosić „zielonych” o wytłumaczenie wątpliwości
w parach „żółtym”, natomiast „czerwonym” sam powinien  wytłumaczyć wszystko od początku.

Innym wariantem metody jest używanie tylko dwóch świateł: zielonego i czerwonego na wyrażenie zgody lub jej braku.

Światła powinny stać na ławce każdego ucznia i być w ciągłym użyciu.

Jeśli nie mamy gotowych świateł, można używać kciuków: do góry – zgadzam się, do dołu – nie zgadzam się.

2.       Karty: A, B, C i D

Nauczyciel zadaje uczniom pytanie z możliwością czterech różnych odpowiedzi. Uczniowie po zastanowieniu się (najlepiej w parach) decydują, którą odpowiedź wybierają.

Ważne jest, aby uczniowie umieli uzasadnić swój wybór.

Innym wariantem może być używanie mniejszej kafeterii, np. złożonej z dwóch lub trzech opcji.

3.       Białe tablice

Nauczyciel zadaje pytanie, a uczniowie piszą odpowiedź ścieralnym flamastrem na białej tablicy. Podnoszą swoją tablicę i nauczyciel ma obraz odpowiedzi całej klasy. Metoda zmusza każdego ucznia do udzielenia odpowiedzi.

Ważne jest, aby białe tablice stosować w sposób ciągły, nie tylko od czasu do czasu.

4.       Patyczki

Na początku lekcji uczniowie oddają nauczycielowi patyczki ze swoimi imionami. Nauczyciel po zadaniu pytania losuje patyczek z imieniem ucznia, który odpowiada.

Zapewnia to różnorodność wyboru osób i mobilizuje każdego ucznia do poszukiwania odpowiedzi.

Metoda ta wymaga wprowadzenia i przestrzegania zasady ustalania odpowiedzi w parach lub wydłużonego czasu oczekiwania na odpowiedź ucznia.

5.       Zakaz ponoszenia rąk

Jest to karta dla nauczyciela, który swoim metodnikiem przypomina uczniom o ustalonej zasadzie – niezgłaszania się do odpowiedzi przez podnoszenie ręki. Wprowadzenie tej zasady jest konieczne przy pracy z zastosowaniem metodnika. Dzięki niej oraz zastosowaniu patyczków wszyscy mobilizują się do poszukiwania odpowiedzi na pytanie nauczyciela. Karta pozwala bezgłośnie przypomnieć uczniom o wprowadzonej umowie.